In het vakantiekamp voor kleinere kinderen van verslaafde cliënten (leeftijd 8 tot 12 jaar) was een klein ,zeer problematisch, jongetje. Laten we hem Peti noemen. Hij groeide op in een familie met een ernstig alcoholprobleem en eigenlijk leefde hij op straat.

Het meedoen in het kamp was problematisch. Hij kon zich slechts kortere tijd op iets concentreren. Vaak reageerde hij agressief. (een keer was hij zelfs aan het automutileren). Als leiding moesten we hem steeds in de gaten houden.

Op een dag was hij aan het spelen met jonge hondjes en vroeg aan een collega om mee te spelen. Hij speelde enkele situaties uit die op hem betrekking hadden. Op die dag was zijn groep aan de beurt om het programma mee te organiseren en ze besloten een verhaal na te spelen. Peti zei dat hij wel een verhaal wist wat ze konden spelen, samen met de hondjes. Het verhaal ging als volgt: Een kleine vogel (Peti) was zijn moeder kwijt en zocht haar in het bos. Hij kwam allerlei andere dieren tegen, die hem gingen helpen bij het zoeken. Eindelijk vonden ze haar. Het was fantastisch. Peti speelde vol overgave. Ik huilde. Hij had een manier gevonden om duidelijk te maken dat hij zich verlaten voelde.

Tünde Geréb, psychologe

Kinderkamp, Bucin, augustus 2008