Een van de moeilijkste cases die we ooit hadden. Het is de moeite waard daar iets over schrijven

Als ik hier een jaar geleden over geschreven had, zou dit waarschijnlijk uitsluitend gaan over iemand met moeilijk en a-sociaal gedrag,"anti-therapeutisch" enz. Nu ik deze man beter ken, weet ik dat het toch wel iets anders ligt. In dit geval ging het over iemand die zijn leven wilde veranderen, weer onderdeel van de samenleving wil zijn. Iets wat hem steeds maar niet lukt i.v.m. zijn lichamelijke gesteldheid. Hij zeer ernstig ziek. We hebben nu drie jaar contact met hem. In deze tijd heeft hij 10 operaties ondergaan, wat steeds zijn verblijf in Ozd onderbrak.

Het is heel duidelijk dat de kliniek in Ozd zijn enige en laatste redmiddel is. Soms denk ik wel eens dat de enige liefde en aandacht die hij heeft gehad, bij ons in de klniek is. Omdat wij hem ontmoet hebben leeft hij misschien nog. Hij kwam dus verschillende keren, na operaties, terug. Het was een langdurig proces. Menselijkerwijs hopeloos. Terminaal ziek, een kleine kans op herstel, steeds terugval in de alcohol. Toch besloten we steeds opnieuw hem op te nemen en aan de slag te gaan.

De laatste tijd is hij eerlijk en oprecht op zoek naar Jezus. Hij begint te beseffen dat hij mogelijk nog maar kort te leven heeft. Nee, langdurige opname in een kliniek is niet altijd "economisch en efficiënt", maar bij deze man zien we dat er een grotere kracht in beweging is!

Gyula Bodó-Tóth, psychologe

augustus 2008, cliënten en medewerkers tijdens een bergwandeling