Egon and Krisztian zijn een tweeling. Ze zijn 11 jaar oud en gaan naar de basisschool. Vrolijke, grappige en intelligente kinderen die omzien naar elkaar, maar elkaar ook de vrijheid geven.

Tot zover lijkt het een normaal verhaal, maar..... Egon heeft heeft een ziekte waardoor hij niet in staat is zijn beide handen te gebruiken. Hij kan bijna niet lopen en heeft constant hulp nodig. Ze wonen bij hun grootmoeder sinds hun vader in een dronken bui probeerde het huis af te laten branden. De ouders zijn ondertussen gescheiden en de moeder werkt ondertussen zoveel dat ze bijna nooit thuis is.

Het verhaal is dramatisch, maar is niet de reden dat het zo dicht bij me komt. Deze kinderen hebben een prachtig karakter. Ze gaan naar school, hebben vrienden, proberen een normaal leven te leiden, zonder klagen. er zijn twee dingen die ik van hen kan leren. Egon weet wanneer je om hulp dient te vragen en Krisztian weet wanneer te helpen.

Zij zijn de reden dat we deze kampen samen met andere kinderen organiseren. Verschillende kinderen, maar met dezelfde problematische achtergrond. Ik zie deze kinderen als jonge mensen die een nieuwe kans krijgen van God. Daarom hebben wij, als leiding, een grote verantwoordelijkheid. Het is voor mij een grote eer om een steentje bij te dragen aan dit werk.

Máthé Emese, pedagoog