“Ik ging er met enige twijfel naar toe. Een zin in de nieuwsbrief bemoedigde mij: "Hij/zij die gelooft zal niet vluchten" Ik had heel veel vragen.De vraag waarop ik het liefst een antwoord wilde was: "Op welke manier is God goed?" Natuurlijk had ik een beeld van God in wie ik geloof. Het was een God voor wie ik bang was i.p.v. een God waar ik van hield. Eigenlijk een God die op afstand was.

God kwam bij me, niet pijnloos, maar op een wonderbaarlijke manier. Hij liet me niet vallen en begon me te leren wie Hij was. Ik leerde altijd veel dingen met mijn verstand, maar kon Zijn liefde, acceptatie en vergeving niet voelen.

Tijdens de bijeenkomst realiseerde ik me dat God niet dezelfde is als mijn vader. Hij is een andere Vader. Een Vader die vol liefde zijn kinderen volgt, wat Zijn kind ook doet.

Ik weet niet wat er gaat gebeuren met mijn man en wat we kunnen verwachten, maar ik voel me nu veilig. Ik bid dat ik dit gevoel mag vasthouden. Tijdens de bijeenkomst ontmoette ik vele anderen. Slechts een van hen kon Gods aanwezigheid in hem voelen. Ik droom dat ik ooit zo`n persoon mag worden..”