(verhaal geshreven door Géza Geréb)

Hij dronk vanaf zijn jeugd. Als zijn oudere collega`s hem er op uit stuurden om drank te kopen en hij mocht meedoen met hen, dan voelde hij dat als een eer. Hij dacht er niet aan dat drinken niet altijd even positief is. Hij dronk meer en meer, op het laatst begon hij de dag met het drinken van wat alcohol. Hij herinnert zich een gebeurtenis: hij zag dat een collega, een alcoholist, bijna het glas niet aan de mond kon krijgen omdat zijn hand zo trilde. Hij vroeg hem: “wat is je probleem”, en de collega antwoordde: “Ik hoop dat je dat nooit te weten zult komen!” Later kwam hij in dezelfde situatie; hij kon zijn ochtendportie niet drinken, omdat zijn hand trilde.

Enkele jaren later bekeek hij zichzelf met een angstige blik in de spiegel, zijn gezicht was opgeblazen. Hij was doodsbang. Hij huilde vaak als hij alleen in de badkamer was en vroeg zich af wie voor zijn jongste zoon, zijn vierde kind zou zorgen, als hij zou sterven.

Op een keer, toen hij zat te drinken in een bar, vroeg een vriend van hem ( ook alcoholist), of hij misschien wilde herstellen van zijn verslaving. Hij antwoordde dat zelfs God dit niet voor elkaar zou krijgen. Maar de vriend nodigde hem uit voor een ondersteuningsgroep waar hij bij hoorde. Hij zei tegen hem; kom gerust en beoordeel of je bij deze groep wilt horen of niet. Hij besloot te gaan, en sinds die tijd drinkt hij niet meer.

Die avond sprak vrouw over haar leven en dat, nu ze niet meer drinkt, haar leven anders is geworden. Hij dacht bij zichzelf dat dit misschien een kans zou zijn, immers in het leven van de vrouw pakte het goed uit. Dit alles gebeurde 10 jaar geleden. Sinds die tijd spreekt hij met vreugde over zijn leven, in scholen, kerken en op straat, wetende dat dit anderen kan helpen om te ontsnappen uit hun verslaving.