door Levente Horváth

Hoort dit, gij die fel zijt op de arme, om de weerlozen des lands te vernietigen, denkend: Wanneer is de nieuwe maan voorbij, dat wij koren kunnen verkopen, en de sabbat, dat wij graan te koop kunnen bieden, met verkleining van de efa, met vergroting van de sikkel, met bedrieglijk gebruik van een valse weegschaal, ten einde de geringen te kopen voor geld en de arme om een paar schoenen; en wij verkopen afval voor graan! (Amos 8: 4 t/m6)

Deze mensen, de armen en behoeftigen, hadden in de ogen van veel mensen minder waarde dan hun dieren. En wij staan misschien wel dichter bij deze mening dan we willen toegeven. Zie op die ene man in Kafarnaum die Jezus onderdak wilde verlenen (Marcus 2: 1 t/m5). Wat was zijn beloning om Jezus en zijn mensen op te vangen in zijn huis? Dat vier mannen, ten behoeve van hun geliefde vriend, zijn dak vernielden! Wil je God dienen, en zie je uit naar de beloning? Hij is misschien zo goed dit dan ook te doen.

Om de taken te hebben van vader, moeder, broer of zus, man of vrouw, zoon of dochter, is veel gevraagd. Hun huis schoon te maken, naar hen om te zien, lief te hebben en te eren kan veel energie van je vragen. Maar als je om hen geeft omwille van God , zal je beloning meer dan 100 anderen zijn om voor te zorgen en te dienen. Zoals Paulus zei:” Wat is dan mijn loon? Dit: door mijn evangelieprediking het evangelie om niet te mogen brengen.” In andere woorden, zelf de prijs te betalen in plaats van hen. (Zie 1 Korintiers 9:18)

De man in Kafarnaum moest besluiten wat belangrijker was: de redding en genezing van een verlamde, of zijn dak. Wat ben ik bereid op te geven , op te offeren, voor de reddding van een ander? Welke prijs wil ik betalen?