18 t/m 29 mei 2009, kliniek, Ozd

Ik loop er over na te denken hoe het mogelijk is dat vijftien mensen, die elkaar niet kennen, na 12 dagen een hechte groep kunnen vormen. Afgelopen mei, tijdens het korte termijn therapie programma, was dat ook weer het geval. Net als de andere keren starten we met een lunch. Het is altijd weer bijzonder voor me: wat doen we hier, zoveel verschillende mensen, uit zoveel verschillende plaatsen. De eerste horde die we samen moeten nemen is de accommodatie ( hoe allen reageren op de nieuwe omstandigheden, samenstelling van kamergenoten, het programma enz). Dan ook nog de bagagecheck en de ontwenningsverschijnselen, het zijn met elkaar moeilijke dingen. Meestal breekt gedurende de dag het ijs. Dit is hoe het deze keer verliep: alle voorbereidingen voor een goede eerste ontmoetingsbijeenkomst waren getroffen, de deelnemers maakten een start om intensief met elkaar op te trekken. Dit is een heel belangrijk moment; wanneer men over zichzelf begint te vertellen. Vertelt men echt over zichzelf of verstopt men zich achter een brij van woorden? Als de deelnemers open zijn is dat altijd een cadeau, en ook deze keer gebeurde dat. Deelnemers vertelden open en eerlijk over zichzelf. De gasten die we hadden uitgenodigd, onze niet meer verslaafde vrienden, vertelden hun levensverhaal. Dit hielp de deelnemers bijzonder tijdens het eerste gedeelte van het programma.

Vaak, zo vertellen deelnemers ons later, zijn deze levensverhalen van ex-verslaafden van wezenlijke invloed geweest op de deelnemers. Ik was nogal getroffen toen, gedurende een groepsdiscussie, een deelnemer zijn problemen deelde met de anderen en vele anderen hier op reageerden. Ze vertelden hem veel persoonlijke dingen die voor hem werkelijk een steun en toeverlaat waren. De deelnemer ervoer dat hij een geaccepteerd lid van de familie was. Iets was hij voorheen thuis nooit had ervaren, het had een helend effect op hem.

Volgens mij is het kerndoel van een groep als volgt te omschrijven: de deelnemers komen tot en bij elkaar om elkaar te ondersteunen. De groepsleider reikt de structuur aan, maar niet de oplossingen. De groepsleider ondersteunt de deelnemers in het reageren naar elkaar. Na afloop kan iedere individuele deelnemer naar de anderen uitdrukken wat dit therapieprogramma het voor hem/haar betekend heeft.

Het is moeilijk in woorden te vatten, je moet het ervaren hebben. Ervaren wat het is als zulke grote veranderingen plaatsvinden in het leven van mensen. Het is een teken van leven. Daarom vind ik het waard mij in te zetten voor deze therapie.

Tünde Geréb, staflid, Odorheiu Secuiesc