juni 2009, Ozd

Ik kwam op 12 december 2006 aan in de klniek te Ozd. Mijn denken was ernstig gewond. Ik was op een kritiek punt aangeland. Psychisch en fysiek was ik op een punt gekomen dat het leven niet meer hoefde voor mij. Ik was negen maanden in de kliniek en vanaf die tijd is mijn leven compleet anders geworden.

Elk jaar is er een “old boys”bijeenkomst in Ozd. Ik ontmoet dan de jongens weer waar ik gedurende de therapie intensief mee optrok. Iedereen vertelt nieuwtjes over zichzelf. Ik ga elk jaar naar deze bijeenkomst toe, ondanks dat ik nog steeds bepaalde problemen in mijn leven heb. Dit jaar begon ik mij thuis al voor te bereiden. Ik keek er met spanning naar uit.

Het was zo ver! Toen ik in de buurt kwam zag ik het kasteel van Ozd, en een klein stukje verder de “graanschuur”, mijn toenmalige verblijfplaats. Mijn hart bonsde me in de keel, terwijl ik dichter en dichter bij de kliniek kwam. De kliniek, waar mijn nieuwe leven zonder alcohol een start nam, waar ik een nieuw leven begon. Met knikkende knieën van de spanning! Zoiets had ik nog nooit gevoeld. Toen begreep ik het. Ik was zo opgewonden omdat ik wist dat ik vriendelijkheid en liefde zou ontmoeten!

Toen ik arriveerde had ik de mogelijkheid om vriendelijk handen te schudden, omhelzingen en kussen te ontvangen.

Uiteindelijk is me één ding heel goed bijgebleven. Een gevoel wat ik voorheen nooit gehad had: dat ik ergens bij hoor en dat ik geaccepteerd word zoals ik ben.

Csaba, Târgu Mureş