juli 2009, Peniel

De stichting Bonus Pastor Foundation uit Târgu Mureº organiseert elk jaar een nazorg zomerkamp voor ex- alcoholverslaafden en hun families uit de hele regio Transsylvanie. Dit jaar vond het plaats in de bergen van de westelijke Karpaten, vlakbij het Lesu meer. Er waren tachtig deelnemers en vijf stafleden. Een deelneemster vertelt over haar ervaringen.

Ik zal proberen voor u enkele fragmenten te beschrijven uit de veelheid van impressies en ontmoetingen gedurende het nazorg zomerkamp. Wij hadden al ervaring met dit soort kampen dus we wisten vooraf wat ons te wachten stond en waarom we deelnamen.

Na aankomst vertelde mijn dochter tegen mij dat het voor haar voelde alsof er geen jaar zat tussen het kamp van vorig jaar en het kamp van dit jaar. Interessant, ik had hetzelfde gevoel. We lieten de lawaaiige wereld achter ons met zijn rinkelende telefoons, parkeerbonnen, pinautomaten en koopjes in winkels. We zetten onze tent op en onze vakantie begon op dat moment. Nog maar een paar jaar geleden gaven we de voorkeur aan drukke badplaatsen en verwenden we ons zelf met schuimende biertjes en prachtig gekleurde ijsjes. Dit is wel even heel wat anders. Ik keek er naar uit; de bezinningsbijeenkomsten, de discussies met de groep en de “avondlessen”.

Ik realiseerde me ook dat ik niet de persoon ben die haar roeping gemist heeft met het woord; voorheen. God helpt mij dingen te volbrengen zoals ik ook dingen bereikt heb in mijn beroepsmatige leven. Ik mag hem dank zeggen in plaats van verwijten maken. Ik dien het zo te maken dat ik “genoeg” heb in alle economische omstandigheden. Ik moet de dag niet beginnen en eindigen met de gedachte dat ik meer wil hebben. En dan teleurgesteld zijn; ze betalen me niet genoeg, de reis naar mijn werk is te duur enz. Ik ben vaak laat thuis en heb dan geen energie meer voor het huishouden. En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn slechtste gewoonte: wat eten we vandaag en ( de grote vraag!) wat trek ik morgen aan. En dan: wie moet het kleine vest van schapenleer krijgen? (toelichting*: deze vraag is een metafoor gebaseerd op een Hongaars boek geschreven door Ferenc Móra. Het gaat over een vest van schapenleer en een arme familie.) Het woord van God en de discussies in de groep laten helder zien dat dit tekens van defaitisme zijn.

Nog niet zo lang geleden wilde ik een levensverzekering afsluiten. Zou ik dan vroeg komen te overlijden, dan was er tenminste wat geld voor mijn kinderen. Nu, enigszins beschaamd, denk ik dat ik mij aan het afwenden was van mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik betaal jaarlijks geld en de verzekeringsmaatschappij zorgt dan voor mijn kinderen. Ik heb God gebeden mij te helpen mijn geloof krachtig te laten zijn zodat ik verleidingen kan weerstaan.

Tenslotte wil ik u graag iets vertellen over wat me het meest geraakt heeft tijdens de groepsgesprekken. We speelden iemands familiesituatie na, en ik had er ook een rol in. (Toelichting: dit is een speciale methode in de psychodrama die relaties tussen familieleden visualiseert door symbolisch de rol van de leden te laten spelen). Het effect was verbluffend. Ik was op dat moment eigenlijk dezelfde persoon als diegene die ik moest spelen. Ik kon er door heen kijken en begreep de relatie tussen de familieleden. Ik stond er als een kind en keek droevig naar de relatie tussen de ouders. Ik kan helaas niet meer helpen in de relatie tussen mijn ouders. Maar kan er wel aandacht voor hebben naar mijn eigen kinderen, wanneer ik met hun vader weer eens luidkeels twist over kleinigheidjes. Ik heb ook God gevraagd mij hier in te helpen. Mijn karakter is dat ik een “vechtertje en bijtertje” ben. Iemand anders in het kamp benoemde mij zo, maar voegde er wel aan toe: “een aardig vechtertje en bijtertje”. Ik voegde daar aan toe: “niemand is perfect”.

Sindsdien bid ik: “God, vergeef mij mijn gemopper en geruzie. Wilt u mij leren dat ik de goede weg ga en mijn dingen doe in nederigheid en vrede.

Cs. B., Braşov