februari 2010

In januari 2010 werd er op initiatief van de directie van de gevangenis van Tirgu Mures een overleg gehouden met een drietal organisaties die interesse hadden om door te praten de welzijnssituatie van de gevangenen Drie stafleden van de kliniek van Bonus Pastor Foundation woonden dit overleg bij: Gyula Bodó-Tóth, Éva Adorján en Éva Bartha. Het doel van de bespreking was om een project te starten waar deze drie organisaties in zouden participeren.De directeur van de gavangenis, pyschologe mevrouw Erika Csibi, twee psychologen van de Familia Family-Help organisatie en onze medewerkers voerden een uitgebreide discussie of en op welke manier men kan participeren in dit project. Het besluit werd genomen om een formele samenwerkingsovereenkomst aan te gaan. Bonus Pastor zal via geregelde bezoeken groepsactiviteiten verzorgen, eigenlijk zal dit groepstherapie zijn.

De bezoeken begonnen in februari. De thema`s voor de groepsactiviteiten zijn: zelfkennis, ontwikkelen van communicatieve vaardigheden, conflictbeheersing, empathie en preventie ( het voorkomen dat iemand opnieuw in de gevangenis beland). De geselecteerde gevangenen die mee gaan doen aan de groepsactiviteiten hebben een zeer uiteenlopende criminele achtergrond, van diefstal tot moord. Allen zijn jong, gemiddeld tussen de 18 en 20 jaar, Roemeens- en Hongaarstalig. Het merendeel is gekozen op basis van het punt dat zij Hongaars spreken. Dit vanwege het feit dat er weinig groepsactiviteiten worden aangeboden in de Hongaarse taal. Het kwam aan het licht dat velen hun criminele daden hadden gepleegd onder invloed van alcohol. Ons doel met de groepsactiviteit was om hen een andere manier van denken te laten zien, een andere attitude te ontwikkelen en enige kennis over verslaving. Daarnaast wilden we graag bekendheid geven aan Bonus Pastor Foundation. Mocht iemand na vrijlating willen werken aan zijn alcoholprobleem, dan weet hij dat er een organisatie is die hem op wil begeleiden.

Een andere fase in dit project was het bezoek van een aantal gevangenen aan de kliniek in Ozd. János Boros ontving hen. Hij vertelde naderhand dat er zeven gevangenen waren, drie bewakers en drie dames ( de vrouwelijke directeur van de gevangenis, een psychologe en een sociaal werkster). De jongens van de kliniek lieten hun “huis”( de kliniek ) zien en gingen met hen mee om het kasteel te laten zien. Om veiligheidsredenen was er geen gezamenlijke groepsactiviteit georganiseerd. Ook tijdens de lunch zat men, op verzoek van de bewaking, aan aparte tafels. János Boros vertel over het bezoek: “Ik ahd het gevoel dat de gevangenen niet echt geinteresseerd waren in wat er voor hen georganiseerd was. Zij zagen het als een dagje uit. Ze hadden ook geen vragen, ze wilden graag koffiedrinken en pingpongen. De meesten waren tussen de 18 en 20 jaar oud, zowel Roemeeens- als Hongaarstalig.We hebben nog een discussiegesprek gehad met de drie dames. Ze waren erg geinteresseerd in het Portage model wat wij hier gebruiken. Ze willen graag op een later moment hier dieper op ingaan. Ze vertelden over de moeilijkheden binnen hun werk. Na de lunch vertrok men weer. Van onze cliënten kwam nadien weinig reactie. Vooraf waren ze namelijk nogal bezorgd.” Naderhand vertelde Monika Suba, de psychologe: “Het bezoek aan Ozd heeft bij mij een positieve indruk achter gelaten. Het werk wat daar gedaan word is waardevol en gebeurt op een professionele manier.”