januari 2010, Odorheiu Secuiesc

De nazorg bijeenkomst werd dit keer gehouden van 29 t/m 31 januari. Er waren ongeveer 140 bezoekers, waarvan 17 cliënten die momenteel in de kliniek verblijven.

Aangezien je tegenwoordig niet ontkomt aan planning, hadden we onze reis en werkzaamheden daar zorgvuldig gepland. Als je de therapie zou indelen in afdelingen, dan zou je kunnen zeggen dat de cliënten in de hogere afdelingen (we noemen ze “veteranen”), verantwoordelijk zijn voor de andere clienten. Onze taak tijdens de bijeenkomst was ordening aanbrengen in de gezamenlijke bijeenkomsten, assistentie verlenen bij de maaltijden en helpen in de keuken.

		Het leek wel of wij gastvrouw/gastheer waren, althans dat kregen wij later als opmerking terug van enkele deelnemers.Het was goed dat iedereen zich nuttig voelde tijdens de bijeenkomst. Onze verblijfplaats was in een andere locatie, een eindje verwijderd van de plek waar de bijeenkomst werd gehouden. Zodoende was het begeleiden van alle deelnemers van de ene naar de andere locatie ook een taak van de “veteranen”. Dezelfde cliënten verzorgden ook wandelingen door de stad op zaterdagmiddag. Ik genoot er van met hoeveel vreugde en verantwoordelijkheidsgevoel iedereen zijn taken oppakte.

De hele tijd voelde het als een grote familie die bij elkaar was. De cliënten vertelden later dat ze goed ondersteund werden door de deelnemers aan de bijeenkomst. Velen waren verbaast dat onder de deelnemers mensen waren die al vele jaren af zijn van hun alcoholverslaving, soms al 10 tot 15 jaar. De cliënten spraken met deze deelnemers, geinteresseerd als ze waren hoe makkelijk of moeilijk het leven nu is voor deze mensen. De discussies in kleine groepjes werd door alle cliënten als zeer positief ervaren. De nieuwelingen ( nog maar kort in de kliniek) konden zich bijna niet voorstellen dat het ook zo kan.. Velen kregen antwoord op de vragen die ze hadden, ze hadden de kans om te praten over hun gevoelens en hun pijn. Niemand lachte hen uit en ze voelden zich geaccepteerd, ondersteund en begrepen. Zijn er fijnere dingen te bedenken voor een verslaafd iemand? Mijn eigen ervaringen waren dezelfde. Ook ik was niet alleen met mijn problemen, toen ik voor het eerst zo`n bijeenkomst bijwoonde.

Door lezingen en toespraken werden sommigen er aan herinnerd dat ze nog steeds aan dingen moeten werken. Dat er soms hulp nodig is als men bepaalde problemen niet zelf op kan lossen. Het was een motivatie voor hen om door te gaan. Het was fijn om bekende en nieuwe gezichten te zien, te horen dat het leven prachtig is en dat je de soms dagelijkse strijd niet op moet geven.

We gingen terug naar de kliniek in Ozd, moe maar ook vol van hoop en vreugde, met vreugde in ons hart.Natuurlijk waren er ook wel minpuntjes zoals teveel koffiedrinken of het roken van sigaretten. Er zijn mensen die in de kliniek het roken en koffiedrinken opgegeven hadden, maar tijdens de bijeenkomst, als een soort reflex, toch weer begonnen waren. De cliënten konden nu in de praktijk ervaren hoe belangrijk het is je te wapenen tegen terugval, iets waar ze in de kliniek aan werken. Bij terugkomst hebben we uitvoerig gesproken over onze gevoelens en gedachtes. We hebben onze positieve en negatieve gewoontes, reflexen, hoop en dankbaarheid uitvoerig geanalyseerd. We kunnen ze weer gebruiken voor de toekomst.

Ik bid tot God dat hij ons, de gehele staf van Bonus Pastor, altijd weer de kracht geeft voor ons werk, te doen waar Hij ons toe geroepen heeft. Dit alles tot Zijn glorie.
Ferenc Bálint, stafmedewerker