februari 2011

We zijn in Nieuw Zeeland in de zomer. We zijn geland in december, maar het lijkt dat we altijd maar doorgaan. Als ik rustmomenten heb om na te denken, zijn Bonus Pastor en Ozd vaak in mijn gedachten. Ozd lijkt wel een miljoen mijlen verderop, niet alleen geografisch maar ook cultureel en spiritueel. In alle eerlijkheid zou ik morgen terug willen zijn. Alles in mijzelf zegt dat ik Ozd en de mensen mis.

Gedurende de laatste 3 jaar vond ik iets wat ik nergens anders gevonden heb in de wereld. ‘Je waarden’ is het speciale gevoel wat we in het westen een lange tijd geleden verloren hebben. In onze haast om te moderniseren heeft de westerse samenleving veel van hun normen en waarden, als respect, vriendelijkheid, liefde, zorg en zelfopoffering achter zich gelaten. Dat waren de dingen waar mijn opa over sprak, en ik dacht altijd dat dit de dingen waren die ons menselijk maakten en meer dan alleen dieren.

Wat bood Ozd ons praktisch?
We waren als gezin in staat om meer tijd te besteden aan elkaar wat betreft het werk en ontspanning. Mijn jongens waren nooit ver weg dus was ons gezin 7 dagen per week bij elkaar ten opzichte van toen we alleen in de weekends in Londen samen waren. Samenzijn mondde vaak uit in discussies over het leven, waar elke vader in het geheim naar verlangt. Dit versterkte onze vriendschap en leerden met elkaar dingen te delen, samen te werken en beter met elkaar te communiceren.

Het gebrek van invloed vanuit de media betekende dat we ons nooit zorgen hoefden te maken wat onze kinderen leerden over moraal. In plaats daarvan leerden we hoe we onszelf moesten vermaken en dat deden we door de invloed van de natuur, zoals beekjes, een meer, dieren en avontuur.

Voor Lorraine en mij waren onze zegeningen zonder afleidingen. We konden ons focussen op ons gezin, zonder deadlines, zonder druk, meer tijd voor elkaar in alle eenvoud. Niets weerhield je van belangrijke dingen. We hadden de ruimte om zelf te leren en de kinderen te inspireren.

We realiseerden ons voor het eerst dat God ons had gezegend met de overvloed in het leven. Ik schaam me om te zeggen dat voordat ik naar Ozd kwam, toen we in Londen waren, ik een houding had als ‘arme ik’. In Ozd zagen we in wat we echt hadden. De vriendelijkheid en de vrijgevendheid van mensen in het dorp lieten ons zien hoe ondankbaar we waren en zij hielpen ons naar andere dingen te kijken, dan alleen naar onszelf.

Mijn werk voor Bonus Pastor veranderde mijn kijk op het leven. Het werken met vrijwilligers, die hun vakantie en hun inkomsten opgeven deed mij veel. Het voelt bijzonder om iemand van een groep te zijn die elkaar vertrouwen en willen dienen. Zij laten de praktische christelijke liefde zien en niet alleen naar mij en mijn jongens. Ik zie dat de jongens op anderen letten en van hen leren. Het voorbeeld van de vrijwilligers had grote invloed op ons kleine gezin. Het was heel goed voor mijn jongens om te praten over dingen, die andere kinderen nooit leren. Nu spreken de jongens over de vrijwilligers als hun vrienden.

Een ander onverwacht voordeel was de vriendschappen die we kregen met de cliënten. We kwamen veel te weten over de mannen, die in het rehabilitatieproces zaten. De veranderingen die ik zag bij deze mannen inspireerde ons in het werk voor Bonus Pastor. Maar voor mij, denk ik, is het heel belangrijk dat ik de Waarheid hoorde spreken in het leven dat als een zaadje dat groeit. Niet alleen in het leven van de mannen en hun gezinnen, maar ook iets wat mij bijzonder inspireert.

Bonus Pastor is enorm succesvol en ik geloof dat dit komt door het samen te doen met God en dat Hij zijn waarheid doorgeeft in het werk van Bonus Pastor. Voor het eerst in mijn leven voelde ik passie in mijn werk. Ik vind het erg fijn om mij in te zetten voor het doel van Bonus Pastors. Ik zag de stichting in mijn tijd haar best doen om te overleven. Dit vooral in de opstartfase van de stichting. Voor iedere organisatie is het moeilijk om te gaan met veranderingen en de daarbij gepaarde financiële druk. Nu staat er een ´volwassen´ organisatie.

Mijn gebed voor hen is echter dat ze nooit falen om de hand van God in hun werk te blijven zien en dit doorgeven aan Roemenie. Ik bid ook dat de rehabilitatie steeds meer geintegreerd wordt in Ozd en de omgeving van het dorp. God roept ons niet om sommigen te dienen, maar allemaal in nederigheid. Ik zeg dit omdat ik weet dat ik veel geleerd heb van de eenvoud en vriendelijkheid van de mensen, met wie ik 3 jaar geleefd heb. Ik kwam om te dienen en ervoer dat ik gediend werd. Ik kwam om een missie te volbrengen en ik werd de missie. In de achterstand van Ozd zag ik een goede stichting, waar ik mijn gezin omheen kon bouwen. Door de afwezigheid van alle moderne rommel en verleidingen zag ik wat werkelijk belangrijk is in het leven.

Misschien lijkt het dat ik tegen modernisatie ben, maar dat is niet zo. Ik wens alleen dat de ´rekening´ bij ons gelegd wordt. Wij moeten de prijs betalen omdat onze maatschappij ons vooruit wil hebben zonder God en dat dit betekent dat we veel christelijke waarden inleveren. Misschien is de grootste tragedie dat in het westen de meeste mensen dit niet meer zien. We kwetsen anderen en onze oplossing is sneller te komen tot een oplossing in een verkeerde richting.

Dankzij mijn tijd in Ozd heb ik andere dingen gezien. Het opende mijn ogen en begreep Gods wegen beter. Lorraine en ik zeggen vaak: ‘We nemen Ozd mee naar huis in onze harten’. Hier in Nieuw Zeeland probeer ik niet te vergeten we wat we geleerd hebben. We zullen de mensen niet vergeten, die we hebben ontmoet. Ik denk dat we verstandigere ouders en een beter gezin zijn geworden, dankzij onze tijd bij jullie en wij danken God hiervoor.

Brendon Wheeler, New Zealand

Dank jullie Brendon en Lorraine, dat jullie bij ons waren!