Ik geloof dat deze paar regels een nieuwe start inhouden, een start in mijn leven, en dat als iemand er een verhaal over zou schrijven, zou dat beginnen als: “ Haar naam is Veronica, nog steeds een medisch student en na oneindig veel zoeken en reflectie heeft zij de zin van het leven nu gevonden.”

In de zomer van 2008 heb ik het wonder met mijn eigen ogen gezien in het leven van sommige jongens, die hun verslaving aan drugs veranderden in het geloof in Jezus. Dit raakte mijn gevoel diep! Sindsdien denk ik daar steeds aan. Ik kwam pas in contact met de Stichting Bonus Pastor in 2011. We maakten een afspraak. Ik had geen idee wat ik tijdens deze ontmoeting moest vertellen, wat ik moest doen tijdens het onderzoek, waar ik naar op zoek was…niets. Ik wist alleen dat ik deze stap moest maken. Ik studeerde in de psychiatrische kliniek van Turgu Mares en ik heb veel depressieve alcoholisten ontmoet, die mij motiveerden. Terwijl ik met hen sprak, werd mijn verlangen om hen te helpen sterker en sterker. Jammer genoeg kon ik alleen maar luisteren. Ik realiseerde me dat ik geduld moest opbrengen als ik bij hen was en dat ik het fijn vond om naar hen te luisteren.

Ik bood mij aan als vrijwilliger, want ik wilde ‘het naadje van de kous’ weten over dit werk. Het is te bescheiden om te zeggen, maar ik werd met open armen ontvangen. Na ontvangst door een lid van de staf werd mij onmiddellijk de mogelijkheid geboden om deel te nemen als toeschouwer bij een kort therapeutisch programma, dat na twee weken zou beginnen. Nadat ik was gearriveerd (en Ozd had bekeken) was ik onder de indruk van de vertrouwde sfeer binnen het therapeutisch centrum. Iedereen, zowel de staf als de bewoners, spraken openlijk over hun zwakke punten en hun gevoel. De verbinding, die in voelde tijdens een gezamenlijke gebed bleef lang in mijn gedachte.

Ik wilde dus deelnemen aan het korte therapeutische programma. Ze ontvingen mij weer met open armen. Het feit dat de stafleden vertrouwen in mij hadden en mij als ‘therapeut’ classificeerden, maakte mij gelukkig en opgewekt en het beste uit mijzelf te halen. Ik arriveerde met veel negatieve gevoelens vanuit thuis. Ik had moeilijkheden, en na het horen van het levensverhaal van de deelnemers dacht ik dat we samen zouden herstellen van deze gevoelens. Ik luisterde met plezier naar elke deelnemer van het korte therapeutische progamma en ook naar de bewoners van het lange therapeutische programma. Ik was gelukkig omdat ze mij vertrouwden, dat ze open tegen me waren, zelfs omdat ik ze nog maar kort kende. Ik leerde veel van hen, van hun pijnen en van hun sterke punten. Ik vond dit het meest gevoelige van hen en tegelijkertijd vond ik ze de sterkste mensen, die ik ooit ontmoet heb. Waarom waren zij sterk? Omdat ze hun miseres herkenden en zo moedig waren om deze toe te geven. Zij realiseerden zich hoe zwak ze waren en vroegen om hulp.

Nu, na het eindigen van het korte therapeutische programma kan ik mijzelf uitroepen als winnaar op alle punten. Ik ben genezen, samen met de deelnemers en ik realiseer me dat ik een deel kan zijn van hun leven. Zij geven mij meer motivatie dan wie dan ook. Ik realiseer me dat het kiezen voor een psychiatrische specialisatie een goed keuze is. Het deelnemen aan het programma was ook de eerste stap omdat God mij riep om deze stap te doen. Om het eenvoudiger te zeggen, het is als een puzzel die ik gekregen heb, waarin een stukje miste. Na drie jaar zoeken vond ik het ontbrekende stukje! Veronica Gritto, 6de jaars student aan de medische universiteit van Târgu Mureş