Een verklarende inleiding: In dit artikel kunt u lezen over het Korte Therapie Programma, wat georganiseerd wordt voor de verslaafden in Ozd, bij Ludus. Daar is een prachtig kasteel, de graanschuur, het gasthuis (het Therapeutisch Centrum). De kapitein van het kasteel en de dappere soldaten zijn de stafleden van het Centrum.

Er arriveerden dus veel mensen in het kasteel van Ozd met gebogen hoofden, teleurgesteld,zombie-achtige mensen- er waren sommigen met een naar bitterheid ruikende adem. Je kon bijna de lucht van bitterheid voelen, naar aanleiding van verloren strijd en de ‘Ik slaag toch niet’ sfeer. De (voormalige) graanschuur, het nog steeds prachtige kasteel was hun accommodatie. Ja mijn vrienden, wij – de verliezers – hadden het gevoel dat dit de laatste beloofde verlossing was. Wij wilden en hoopten op een ‘wonder’ in deze twee weken.

We waren met velen, uit diverse plaatsen en ik kan met zekerheid stellen dat we niet trots waren om hier te komen. Echter,iedereen kwam hier vrijwillig. Terwijl ik naar mijzelf keek en naar elkaar begon ik bijna te grijnzen: ‘Aha’! We waren diegenen, die terugkeerden, de wereld laten zien, en werkelijk de hele WERELD, dat we terug zijn gekomen vanuit een verloren positie.

Wat betreft de eerste avond herinnerde ik mij alleen de vraag ‘Wat doe ik hier?’

Het werd me redelijk snel duidelijk dat we in een gasthuis waren. Daar moesten we voor onszelf werken, zodat we – als we terug moesten naar het slachtveld- geen verliezers meer waren. De kapitein en zijn helpers – de dappere soldaten – vertelden ons lachend en geduldig: ‘Een voor allen, allen voor een!’ Dit motto werkt en met een sterk vertrouwen en met de hulp van God zouden we blij zijn. Ik, en eeuwige scepticus die zichtbaar lachte en vragende ogen opzette was overdonderd dit vertrouwen te zien. De Heer wil mij helpen? Ik had Hem al om hulp gevaagd Hij deed niets voor mij! Ach, het zal hier gebeuren, nu! Aha…

Dat is dat: ik zag voor het eerst zelfvertrouwen en geloofde in de genezende glimlachende gezichten van de mensen bij wie ik het niet gedacht had. Het geduld, de glimlach, de moed van onze kapitein werd niet minder. Zijn helpers zochten naar het antwoord op alle vragen, onze gemeenschap leek een groot gezin. De programmapunten waren goed gekozen, de nauwkeurige en geschikte gelijkenissen, de morgen- en avonddiscussies, de aandacht voor elkaar, dit alles was een meditatie. Diegenen die hun geloof verloren hadden leerden weer te glimlachen omdat er meer gelachen werd. Diegenen die zich alleen voelden pakten de handen die hen omarmden. Diegenen die wantrouwen hadden kregen weer de kracht. Ik realiseerde m dat ik moest zoeken naar het geloof en dit was de plaats, waar ik het kon vinden.

Je kunt alles wegwuiven, mijn vriend, als u het zielig en wonderlijk vindt. Ik was erbij, ik heb het gezien, ik heb het ervaren en vertel het aan u en aan iedereen! Ja, de kapitein en de dappere soldaten van Ozd bestaan! God zorg voor al zijn soldaten!

Oom Csoncsi