Het doel: de bereidheid te ontwikkelen om sociale relaties aan te gaan door het geven van liefde. Een stressvrije, ontspannende sfeer creëren met veel zingen en spelen. De kinderen dichter bij het evangelie te brengen door het delen van persoonlijke ervaringen.

Deelnemers in het kamp: 45 kinderen, 7-12 jaar oud uit families met verslavingsproblemen. Daarnaast waren er 3 halfwezen, 6 kinderen werden gesponsord door fondsen van stichtingen.

Medewerkers: 20 medewerkers, 19 van hen waren vrijwilliger en een van hen was een onderwijzer voor mensen met een beperking.

Het thema: de titel van het programma was ´Ridderkamp´. De medewerkers presenteerden in het kort het verhaal van Gideon.

De preventie spellen gecombineerd met de thema’s uit de Bijbel zijn boodschappen en werden voor de kinderen gepresenteerd gedurende discussies in kleine groepen. Bovendien konden ze met poppen spelen tijdens het avondprogramma wat gebaseerd was op het boek ´Mio, mijn Mio´ geschreven door Astrid Lindgren. Het boek kan beschouwd worden als een analogie op het verhaal van Jezus Christus in de vorm van een ridderverhaal.

Morgen onderwijs: Gedurende het eerste gedeelte van de morgen hadden we een programma met de hele groep. Na het zingen en spellen, speelden medewerkers de verhalen van Gideon. De medewerkers trachten de boodschap van het verhaal duidelijk over te brengen. Door deze vorm van onderwijs waren de Bijbelse voorstellingen vertegenwoordigd en werd vervolgd door opsommingen en het elke dag herhalen.





Creativiteiten, handenarbeid: Op de eerste dag tekenden de meisjes en de jongen hun gevechtskleding. Met uitzondering van de eerste dag werd de handenarbeidactiviteiten georganiseerd in gescheiden groepen voor jongens en meisjes. De meisjes maakten een kroon, een maskeer, geldbuidel. De jongens maakten een schild, een helm en een zwaard. In de vrije tijd was er een mogelijkheid om autootjes te verven, te tekenen, kralen te rijgen enzovoort.

Activiteiten in een kleine groep: ´s Middags werd het leren voortgezet in kleine groepen. We speelden ontwikkelingsspellen gerelateerd aan de onderwerpen. Er waren vijf kleine groepen, verdeeld naar leeftijd met 7-10 kinderen en 2-3 medewerkers in elke groep.

Sport: Wegens het weer konden we de hele week de activiteiten buiten doen. Dus we konden ons schema volgen. Op de eerste dag hadden we een ´kippen run´, de tweede dag een uitstapje naar het bos en op de derde dag namen de kinderen deel aan een ´riddertoernooi´ - dat was immers het thema- en op de vierde dag was er buiten schatzoeken op het campingterrein.

Avondprogramma: Het avondprogramma volgde na het diner. De kleine groepen presenteerden hun spel. Op de eerste avond speelden de kinderen en de medewerkers scenes over een ridder en ook op de tweede avond hadden ze een soortgelijk verhaal tijdens het kampvuur. De medewerkers verzorgden een poppenspel naar aanleiding van het verhaal van Astrid Lindgren ´Mio, mijn Mio´. Op de laatste avond was er een ´slotbal´ waar de prinsen en ridders gekleed waren in de kleding, die de gemaakt hadden. Het zag er echt uit. De medewerkers waren ook gekleed als in die tijd, dus in ridderkleding. De koningin opende het bal met een renaissancedans en leidde de ceremonie van ridders en prinsessen. De ridder en prinsessen kregen koekjes aangeboden tijdens het bal. Daarna was er nog een poppenspel en het gebruikelijk verhaal voor het slapen gaan.
Boróka Bedő, kampleider

Ervaringen van het kinderkamp

Ik kwam kinderen tegen, die ik al kende van een vorig kamp. Het was goed om te zien dat zij progressie hadden gemaakt. Vorig jaar was er een kind die niet sociaal was, het was onmogelijk hem te benaderen en hij wilde ook geen contact met andere kinderen. Maar dit jaar leek hij wel iemand anders, compleet veranderd, hij straalde van blijdschap en was geinteresseerd. Het was nog belangrijker voor mij dat hij een leider was geworden, die gevolgd werd door andere kinderen. Het was voor mij een prachtige ervaring. Op de laatste dag was het goed om te horen dat kinderen zeiden: ´Kunnen we niet langer blijven?´ of ´Is het niet mogelijk om volgend jaar het kamp twee weken te laten duren?´
Bogi Bedő, vrijwilliger

Twee dagen na het kamp had ik een erg plezierige ervaring. Er was een kind, die deelgenomen had aan het kamp en haar moeder waarschuwde mij eerder dat we haar aandacht moesten geven omdat ze het moeilijk had om om te gaan met de omstandigheden. De moeder was bang dat het kind niet zou genieten van het kamp. Twee dagen na het kamp telefoneerde iemand mij met een nummer dat ik niet herkende. Toen ik het telefoontje beantwoordde, was het tot mijn grote verrassing het kind aan de andere kant van de lijn. Ze belde met de telefoon van haar oma en zei dat ze ons miste en eigenlijk het hele kamp. Het was ook prettig om te horen van andere ouders dat de kinderen uitgelaten waren over alles wat in het kamp gebeurde.
Boró Bedő, vrijwilliger

Handenarbeid met de kinderen, de verhalen in de avond, de presentaties van de medewerkers en voorstellingen spelen waren mijn favoriete activiteiten in het kamp. Dit jaar maakten we prinseskronen met de meisjes en schilden en helmen met de jongens. Ik was blij als ik de meisjes zag lopen als een echte prinses met hun kronen, gemaakt van toiletpapier, glinsterend en versierd met zijde.

De vertelling ´s avonds was een echte uitdaging voor mij. Ik hield ervan de kinderen erbij te betrekken en de avond eindigde met een vrolijk spel. Het was waar dat het verhaal vervolgde in de slaapkamers: we lazen uit een ´elke dag verhaal´. We vroegen hun geboortedatum en elk kind had een eigen verhaal. Nadat iedereen naar zijn of haar eigen verhaal luisterde en daarna volgde de geboortedata van de vriendinnen en de medewerkers totdat ze allemaal in slaap vielen. Zonder verhaal zou niemand in slaap gevallen zijn.

Ik leerde van de rollenspellen in de morgen dat het er niets toe doet hoe lang de voorbereiding duurt en wat voor prachtige accessoires en uitrusting we hebben. Wat echt telde is wat wij kunnen geven aan de kinderen, die aanwezig zijn. Hebben zij het gevoel dat wij met hen zijn, van hen houden? Het was soms beschamend dat kinderen mijn naam herinnerden en ik hun naam vergeten was. Zijn zij er belangrijk voor ons, houden we van hen? En als we eerlijk deze gevoelens laten zien – ik denk dat we daar op zekere hoogte in slagen- dan zullen wij, medewerkers vervuld worden met energie en worden we verrijkt. Misschien is dat de reden dat ik terugkeer naar deze kinderkampen, elk jaar weer als medewerker.
Zsuzsi Adorján, vrijwilliger

Voorstanders van het programma: Stichting Hulp Oost-Europa, Foundation dr. Attila Verestóy, gemeente van Kamerik, Ms Edit Bányász - London