October 2011

Het is de derde keer dat er een groot team van Halle uit Westfalen in Duitsland het kasteel van de Stichting Bonus Pastor in Ozd bezocht. Hun doel was meer van het kasteel te leren en de omgeving. Ook om iets te doen aan de restauratie van het kasteel Het initiatief lag bij de Lutherse pastoor Bernd Eimterbäumer en was gezamenlijk georganiseerd met de Stichting Bonus Pastor. De eerste groep vrijwilligers kwam in 2009. Toen bestond het team ’maar’ uit 45 deelnemers. In 2010 kwamen er 63 en nu waren het er 42.

Antecedenten
Het programma viel in de duitse herfstvakantie. De studenten waren twee weken vrij en konden naar Ozd in Roemenië afreizen. Het waren specialisten en jeugd. Normaal kwamen ze in een grote en kleine bus met het nodige gereedschap inclusief gehuurde douches. Vooraf werd het werk samen met Bonus Pastor gepland. Dit keer was dat het restaureren in kleine stapjes van het beschadigde kasteel en ook het ervaren van het leven in een kasteel gedurende twee weken. Het is waar dat de omstandigheden primitief waren, maar goed: je bent in een kasteel…

2011
De groep kwam naar Ozd van 23 oktober tot 3 november. Van de 42 deelnemers waren er 17 volwassenen en 25 jong-volwassenen in de leeftijd van 9 tot 76 jaar. De groep bestond uit 13 meisjes en 29 jongens. Er kwamen ook deskundigen mee: twee electriciens, een tuinman, drie timmerlieden en een professionele schoorsteenveger.

Activiteiten
Dit jaar voltooiden ze het volgende aan het kasteel: ze bouwden houten trappen, zodat de mensen veilig de zolder konden bereiken vanaf de tweede verdieping. Ze brachten plastic folie aan op de zoldervloer, maakten ramen, legden waterpijpen aan. De keuken heeft nu goede leidingen, een badkamer is klaar en de tweede half. Het plafond en de wanden van de kelder zijn gestabiliseerd. De houten vloer in de grote zaal is half klaar en de omgeving van het kasteel is opgeruimd. Ze repareerden ook de noordoosten muur van de kerk in het naburige Bichis.

Vrije tijd
Naast het werk hadden de vrijwilligers ook interessante programma’s tijdens hun vrije tijd. Het was een kostbaar moment voor hen toen ze de bewoners van het Therapeutisch Centrum ontmoetten. ’Het Centrum, waar behandelingen plaatsvinden bij mannen met drugs- en alcoholverslaving heeft uitmuntende resultaten bereikt. Hierdoor vinden velen de weg om van verslaving af te k- schreef een van de deelnemers in zijn verslag. Op een avond bezochten de bewoners de vrijwilligers in het kasteel. Zij vertelden hun levensverhalen, de omstandigheden waardoor ze in Ozd terecht waren gekomen, en met name in het Therapeutisch Centrum. Er heerste een gezellige sfeer gedurende de avond toen twee jonge mensen van de Duitse groep ook over hun leven vertelden. De avond werd geëindigd met een toewijding.

Zondag was een rustdag. ’s Morgens gingen ze naar de kleine kerk in het dorp. Daarna ging een kleine groep naar het zwembad in Targu Mures. Anderen gingen hiken in de heuvels van de omgeving van Ozd. Weer een andere groep namen deel aan een voetbalwedstrijd, samen met de bewoners van het centrum. Dit wordt beschouwd als een traditie, want in voorgaande jaren werd dit ’kampioenschap’ ook georganiseerd.

In deze periode waren er ook drie Nederlandse vrijwilligers, die Ozd bezochten. Zij kwamen speciaal voor de bewoners van het Therapeutisch Centrum, maar namen ook deel aan het Duitse programma. Ze werden uitgenodigd om mee te eten in het kasteel en hadden de mogelijkheid elkaar beter te leren kennen en met elkaar ervaringen te delen, in een vriendelijke sfeer.

Waar is het goed voor?
We vroegen hen waar het goed voor is om vreemde jongeren te laten deelnemen in zo’n programma. Hun antwoord was dat gezamenlijk werken voor een gemeenschappelijke zaak je kan leren behulpzaam te zijn wanneer anderen hiertoe niet goed in staat zijn en de middelen beperkt zijn. Tegelijkertijd ervaren de jongeren het leven in een armer land en zien hun eigen dingen nu in een ander perspectief. Ook maakten ze kennis met het werken met verschillend gereedschap, onder leiding van professionele mensen en kunnen nu het werk doen, waar ze misschien talent voor hebben.

“’Deze groep is het grootste teken en hoop voor ons dat God ons project heeft gezegend!’ Dit waren de laatste woorden van dr. Levente Horváth, de president van de stichting, tegen de vrijwilligers toen ze Ozd verlieten.

Gerelateerde artikelen in het > VRIJWILLIGERS menu