Verslag van een team uit Boedapest
Teamleider: Balázs Somogyi
8-13 augustus 2011, Ozd

Onlangs was ik God dankbaar voor mijn reis naar Transsylvanië. We hielpen in Ozd, in het Therapeutisch Centrum van de Stichting Bonus Pastor en de restauratie van het kasteel. We deden natuurlijk wat we konden, want onze competenties lagen ergens anders...:) We vergezelde de cliënten van het centrum gedurende de avonden en hadden toewijdingen met hen, maakten muziek en discussieerden met elkaar. Ik werd zeer gesteld op de mensen daar. Ze waren zo verschillend met name zo eerlijk wat ik niet bij iedereen bespeur, zelfs niet bij mijn vrienden. Deze mensen stonden open voor ons en accepteerden ons, ondanks dat ze wisten dat wij aan het einde van de week weer zouden vertrekken. Ze vertelden hun levensverhalen, wat ze niet graag deelden met anderen. Het betekende veel voor mij. Het gaf mij het gevoel dat ik ieder moment met hen wilde delen. Het was goed om bij hen te zijn.

Een ander ding was de vredige sfeer. We hoefden ons niet te haasten. We hadden het internet of de telefoon niet nodig, omdat we genoeg aan elkaar hadden. Op een gegeven moment was het een beetje egoistisch, altijd aanwezig zijn in een drukke wereld. Die week was de drukte er niet en ik vond dit erg fijn. Ik ervaardde de mogelijkheden om vredig te leven, eerlijk en open, ondanks de omstandigheden.

Leven en niet alleen overleven. Een slotzin, die gebruikt werd aan het einde van het verslag over het centrum: Dank!
Lili Győr

juli 2009

Voor het antwoord op deze vraag moet je op z`n minst een keer in dit prachtige dorp geweest zijn. De rust, ongerepte natuur zijn aantrekkelijke dingen. Deze zaken zijn veelbelovend voor jongeren uit een grote stad. In 2003 zijn enkelen van ons, vooral afkomstig uit Boedapest, voor de eerste keer Bonus Pastor gaan helpen. Enkele jaren later hebben we met een andere groep nogmaals een bezoek gebracht. In de zomer van 2009 konden we weer meedoen in verschillende werkzaamheden. Hoewel dit een nieuwe groep was, was het gevoel van verbondenheid en samen aan iets werken weer hetzelfde.

Dit jaar zijn we gestart met grasmaaien op de plaats waar de opslagtank moest komen voor de douches en de chemische toiletten. De volgende dag hebben we de groep in tweeën gesplitst. De ene groep heeft een schuurtje gesloopt in de tuin van de familie Wheeler. De andere groep was bezig met een opslagruimte naast de kliniek. Verschillende warme dagen zijn we bezig geweest. Soms ruilden we van werkzaamheden om eentonigheid tegen te gaan. Alleen al het uitgraven t.b.v. de fundering voor de opslagruimte was twee dagen werk voor vier jongens en twee meiden. Daarna kon het ijzeren vlechtwerk er in. Gedurende de week werden de goede stenen van het gesloopte schuurtje naar de nieuwbouw bij de kliniek gebracht. De laatste dag hebben we nog onkruid gewied in de tuin als een soort van uitrusten. Toen de tijd van vertrek was aangebroken, merkten we dat een weekje eigenlijk te kort is. We zouden eigenlijk langer moeten kunnen blijven, maar dat lukt helaas niet. Velen van ons moesten weer aan het werk.

		Uiteindelijk is er goede voortgang geboekt met de werkzaamheden. Er ontstonden goede contacten met de cliënten en begeleiders in de kliniek. We werden uitgenodigd voor een fantastische “goulash” lunch en de volgende dag voor een diner met heerlijke “mici” worstjes (dit zijn gekruide worstjes gemaakt van rund, varkens- en lamsvlees).

Dit jaar kon onze niet zo grote groep in de kliniek overnachten. Het gaf ons tevens de mogelijkheid om het leven van elke dag van de cliënten te zien en mee te ervaren. Af en toe was er tijd om cliënten in gesprek te gaan. Ze vertelden ons dat de dag voor hen een strakke indeling heeft. Iets was zeer goed en nuttig voor hen is. Iedereen heeft zijn eigen doelen, afhankelijk van in welke fase van de therapie de cliënt zit. Er is een mix van cliënten die er al langere of kortere tijd verblijven. Er zijn verschillende taken aan de cliënten toebedeelt, zoals het gebouw openen en afsluiten, keukenwerk, tuinwerk en reparatiewerk. Daarnaast probeert men ook aan geestelijk herstel van de cliënten te werken. De stijl van begeleiden is gebaseerd op Gods Woord.

Het is altijd een hele ervaring om naar de levensverhalen van de cliënten te luisteren. Een van hen vertelde hoe hij naar Ozd kwam. Toen hij arriveerde had hij amper in gaten hoe groot het negatieve effect van de alcohol op hem was. Er waren momenten dat hij de strijd op wilde geven en wilde vertrekken, maar om een of andere reden toch bleef. Nu gaat het weer aardig goed met hem. Hij onderneemt weer verschillende dingen en maakt toekomstplannen. Hij wil graag de relatie met zijn dochters, zijn familie, herstellen. Het belangrijkste voor hem is dat hij de weg terugvond naar God. God die altijd naast hem stond, maar hij zag het niet. Op deze mooie woorden volgden tranen. Dit was het moment dat ik besefte dat iedereen recht heeft op een tweede kans. Het is het waard om levens te redden!

Vanaf de buitenkant bezien volgen de cliënten een zeer intensieve therapie. Ze leren wat goed is voor iedereen; eerlijk zijn naar jezelf, naar God en naar je naasten. Men leert communiceren, elkaar te helpen en ondersteunen en gevoelens naar elkaar te laten zien. Elke cliënt heeft een mentor. Zij of hij ondersteunt de cliënt, is als het ware zijn gids en is er om vragen te bespreken. We waren samen met de cliënten tijdens de bezinningsbijeenkomsten. We denken dat het belangrijk is dat zij hun gedachten vormen aan Gods Woord. Het woord wat is als een scherp zwaard en kracht heeft om levens te veranderen.

Ik ben dankbaar dat God werkt in Transsylvanië, in Ozd en ons ontvangt als Zijn helpers. We hebben binnen ons vermogen getracht een steentje bij te dragen. God zegene u. H
Éva Elek, Boedapest (Hongarije)