Fragmenten uit de afscheidsspeech van Attila, gehouden bij zijn vertrek uit de kliniek.

Na een periode van anderhalf jaar veel drinken kwam ik op 27 mei 2008 aan in de kliniek. Na een periode van 7 jaar onthouding van alcohol verloor ik in die anderhalf jaar zo ongeveer alles, behalve mijn familie. Toen ik door de deur van de kliniek binnenkwam voelde ik mij alleen, ontzield en opgebrand.

Na een paar dagen ontstond er een band van vertrouwen met mijn mentor, die net weer aan de slag was na een periode van ziekte. Hij kwam op het eerste gezicht op mij over als een streng iemand, maar het was fijn dat hij iemand was die passie had voor zijn werk. Wij, mijn mentor en ik, hadden verschillende gesprekssessies. Ik realiseerde me dat ik open een eerlijk moest zijn. Als ik dat niet zou doen had het geen zin om hier, zo ver weg van mijn familie, te verblijven. Het was totaal nieuw voor me om kritisch op mezelf te zijn, maar vond het wel heel interessant. Sinds lange tijd kon ik `s nachts weer goed slapen, ook na intensieve gesprekken met mijn mentor of mijn groepsgenoten. Het delen van mijn gevoelens was in eerste instantie erg vermoeiend en slokte veel energie op. Na verloop van tijd bleek het mogelijk te zijn mijn energie ook weer op andere zaken te richten.

Tijdens het zomerkamp bij het Lesumeer (toelichting: dit is een nazorgbijeenkomst gedurende de zomerperiode waar ook cliënten vanuit de kliniek aan deelnemen), tijdens de groepsactiviteiten, werd het voor mij duidelijk dat ik mijn problemen kon oplossen door terug te gaan naar mijn kindertijd. Ik werd als het ware overspoeld met onderdrukte ervaringen uit mijn kinderjaren. Het werd me duidelijk dat ik in die jaren beschadigd ben geraakt door o.a. emotionele verwaarlozing. Dit leidde tot teruggetrokkenheid, frustratie en een totaal gebrek aan zelfvertrouwen. Het werd me duidelijk dat ik een beschadigd zelfbeeld had. Iets waar ik aan moest gaan werken, maar alles in me stribbelde eigenlijk tegen. Toch ben ik begonnen om kritisch naar mezelf te kijken in verschillende situaties. Ik heb de hulp van de groep gevraagd. Langzamerhand begon ik succes te boeken.

Ondertussen probeerde ik ook de familierelaties met mijn vader en mijn zoon te herstellen door brieven te schrijven. Het was best wel een beetje vreemd om me zowel in de rol van vader als die van zoon te verplaatsen, maar ik voelde dat mijn inlevingsgevoel naar beide personen groeide. De verhouding met mijn vader werd gecompliceerder toen hij me tijdens een ontmoeting vertelde dat hij eigenlijk niet mijn biologische vader maar mijn pleegvader is. Hij accepteerde mij om de familie eer te redden, nadat mijn moeder gescheiden was van mijn biologische vader. Hij vertelde me dit alles enkele dagen voor mijn 45ste verjaardag. Het zou een grote invloed hebben op het verder verloop van mijn therapie. In het begin deed dit verhaal niets met me. Vervolgens was ik er door verrast, dan geschokt en uiteindelijk boos. Waarom ik? Deze vraag heb ik me meer dan twee maanden gesteld, soms wel meerdere keren per dag. Ik was geheel in de war.

Uiteindelijk bleef er niets anders meer over dan te bidden. God liet mij de juiste weg zien. Ik vergaf mijn vader en bedankte hem dat hij mij nooit het gevoel had gegeven dat ik niet zijn eigen zoon was. Dat hij voor mij een echte vader heeft willen zijn. Hierna konden we echt tot gesprek komen. We spraken over mijn kinderjaren. Het leek wel of bij hem de behoefte om er over te praten nog groter was dan bij mij. Soms luisterde ik meer dan ik sprak. Onze relatie is er stabieler door geworden en de behoefte om naar elkaar om te zien is groter geworden. Waarschijnlijk had ik dit proces niet doorstaan als zij er niet waren geweest; mijn mentor, het begeleidingsteam van de kliniek en mijn vrouw. Zij hebben mij alle hulp gegeven die ik nodig had.

Gedurende de therapie kwam ik contact met God. Hij leerde mij inzien dat ik niet allerlei verklaringen moest gaan zoeken achter Zijn liefde en genade. Ik mag ze eenvoudigweg accepteren. Dit werd ik me bewust na veel gebed. Het gaf en geeft me rust. Ik geloof dat Hij me geeft wat ik nodig heb. Ik ontdekte de kracht van het gebed.

Ondertussen kwamen en gingen er groepsgenoten. Tijdens de groepsgesprekken hoorde ik wat verslaving met je doet, de angsten die je kunt hebben en de mogelijke terugval. Ik maakte nieuwe vrienden en op een gegeven moment voelde ik me bevoorrecht zoveel vrienden te hebben zonder verslaving, ook al was ik zelf wel verslaafd.

Ik wil niet perfect worden, tenminste niet tegen elke prijs. Ik heb geleerd dat mijn mogelijkheden beperkter zijn dan ik dacht. Ik leerde mijn grenzen kennen. Ik gunde mijzelf tijd om dingen te ondernemen of als ik besluiten moest nemen. Gedurende de negen maanden die ik in Ozd verbleef is mijn visie op de wereld anders geworden. Ze werd niet meer gedomineerd door financiële motieven. Natuurlijk heb je geld nodig, maar heel veel dingen kun je zonder geld krijgen zoals; de lach van mijn dochter, gezondheid, de trouw van mijn vrouw en vreugde. Deze dingen waren voor mij aanleiding voor een leven zonder alcohol.

Voor een langdurig resultaat zal ik zeker gebruik maken van wat ik in de kliniek heb geleerd; plannen, transparant zijn, gevoelens delen. Als ik aanvoel dat een probleem mijn mogelijkheden overstijgt, zal ik zeker niet twijfelen om de hulp van mijn mentor in te schakelen. En natuurlijk zal ik proberen zonder alcohol te leven. Ik zal niet zeggen dat ik nooit meer drink, maar wel dat ik “vandaag niet zal drinken”. Ik probeer de signalen te onderkennen en zonodig hulp te vragen. Ik wil heel graag mijn contact met God onderhouden en met hulp van Hem en die van mijn familie, groepsgenoten en begeleiders.

Ik was heel blij dat J. mijn mentor was. Iemand die mij zag door alle tragedie heen. Iemand met een sterk karakter die me door alle problemen heen heeft geholpen en mij geholpen heeft oplossingen te bereiken. Dit alles door Gods genade en de kracht van het gebed. Ik wens jullie allen hetzelfde toe en sluit af met een bekende kreet van de televisie: “We hadden dit programma niet kunnen maken zonder u”.