Het is bijna niet te geloven, maar het moment van het schrijven van mijn vaarwel toespraak is daar. Negen maanden zijn voorbij en ik voel me als een student voor het eindexamen. Ik kan dit moment niet accepteren al een echt vaarwel, maar meer een fase, waarin de score niet meer belangrijk is. Ik wil de fase van ‘oude jongen’ buiten de beschermde omgeving voortzetten en zie wel wat de toekomst brengt.

Toen ik een bewoner werd van het Therapeutisch Centrum was ik psychisch en emotioneel tot nul gezakt. Ik overdreef met mijn stomme gedrag, cynische houding. De groep hield mij spiegels voor, die ik een voor een brak. Ik provoceerde en lokte iedereen uit, die mij behandelde. Haat, woede en wraak domineerde mijn leven. Het waren moeilijke tijden toen ik niemand begreep. Ik liep van de ene medewerker naar de andere medewerker om mijzelf te rechtvaardigen. Ze luisterden naar me, probeerden me te benaderen, maar ik hield koppig vast aan mijn eigen positie en ik kon sterke voorbeelden geven om er achter te staan, ik kon het bewijzen en uitleggen. Maar ik hield er geen rekening mee dat dit leidde tot negatieve emoties en dat mijn gedrag destructief was en niet social.

Door mijn eigenzinnige karakter bleef ik in het Centrum, ondanks dat ik het vaak zat was en wegwilde. Terugkijkend waren deze maanden moeilijk maar het was het allemaal waard. Dank jullie, leden van de groep, voor jullie feedback, voor de voorgehouden spiegels en het geduld.

Nu verlaat ik de bijenkorf, maar de waarheid is dat ik me echt thuis voel alleen in de rehabilatatie. Daarom moet ik mijzelf hervinden en een huis voor mezelf creeëren in de maatschappij. Ik heb geen grote plannen of wensen, die niet te realiseren zijn. Ik heb geen grote dromen. Ik probeer in het nu te leven en houd rekening met mijn gevoelens.

Ik voel geen boosheid, haat of wraakgevoelens omdat ik heb geleerd juist te handelen na iets wat ik zie. En wat ik niet kan, het zij zo. Wat ik leerde van de rehabilitatie is vertrouwen te hebben en dat God de waarheid zegt en niet ik.

Ik ben dankbaar dat ik erin geslaagd ben mijn karakter hier te veranderen, zoveel mogelijk als ik kon. Het was niet mogelijk zonder jullie hulp. Dank jullie voor het er zijn, het geduld en de liefde die ik ontving van mijn mentor en de andere leden van de staf.

Veel liefs, Zsolt