We zijn in Nieuw Zeeland in de zomer. We zijn geland in december, maar het lijkt dat we altijd maar doorgaan. Als ik rustmomenten heb om na te denken, zijn Bonus Pastor en Ozd vaak in mijn gedachten. Ozd lijkt wel een miljoen mijlen verderop, niet alleen geografisch maar ook cultureel en spiritueel. In alle eerlijkheid zou ik morgen terug willen zijn. Alles in mijzelf zegt dat ik Ozd en de mensen mis.

Gedurende de laatste 3 jaar vond ik iets wat ik nergens anders gevonden heb in de wereld. ‘Je waarden’ is het speciale gevoel wat we in het westen een lange tijd geleden verloren hebben. In onze haast om te moderniseren heeft de westerse samenleving veel van hun deugden, als respect, vriendelijkheid, liefde, zorg en zelfopoffering achter zich gelaten. Dat waren de dingen waar mijn opa over sprak, en ik dacht altijd dat dit de dingen waren die ons menselijk maakten en meer dan alleen dieren.

Wat bood Ozd ons praktisch?
We waren als gezin in staat om meer tijd te besteden aan elkaar wat betreft het werk en ontspanning. Mijn jongens waren nooit ver weg dus was ons gezin 7 dagen per week bij elkaar ten opzichte van toen we alleen in de weekends in Londen samen waren. Samenzijn mondde vaak uit in discussies over het leven, waar elke vader in het geheim naar verlangt. Dit versterkte onze vriendschap en leerden met elkaar dingen te delen, samen te werken en beter met elkaar te communiceren.

Het gebrek van invloed vanuit de media betekende dat we ons nooit zorgen hoefden te maken wat onze kinderen leerden over moraal. In plaats daarvan leerden we hoe we onszelf moesten vermaken en dat deden we door de invloed van de natuur, zoals beekjes, een meer, dieren en avontuur.

Voor Lorraine en mij waren onze zegeningen zonder afleidingen. We konden ons focussen op ons gezin, zonder deadlines, zonder druk, meer tijd voor elkaar in alle eenvoud. Niets weerhield je van belangrijke dingen. We hadden de ruimte om zelf te leren en de kinderen te inspireren.

We realiseerden ons voor het eerst dat God ons had gezegend met de overvloed in het leven. Ik schaam me om te zeggen dat voordat ik naar Ozd kwam, toen we in Londen waren, een houding had als ‘arme ik’. In Ozd zagen we in wat we echt hadden. De vriendelijkheid en de vrijgevendheid van mensen in het dorp lieten ons zien hoe ondankbaar we waren en zij hielpen ons naar andere dingen te kijken, dan alleen naar onszelf.

Mijn werk voor Bonus Pastor veranderde mijn kijk op het leven. Het werken met vrijwilligers, die hun vakantie en hun inkomsten opgeven deed mij veel. Het voelt bijzonder om iemand van een groep te zijn die elkaar vertrouwen en willen dienen. Zij laten de praktische christelijke liefde zien en niet alleen naar mij en mijn jongens. Ik zie dat de jongens op anderen letten en van hen leren. Het voorbeeld van de vrijwilligers had grote invloed op ons kleine gezin. Het was heel goed voor mijn jongens om te praten over dingen, die andere kinderen nooit leren. Nu spreken de jongens over de vrijwilligers als hun vrienden.

Een ander onverwacht voordeel was de vriendschappen die we kregen met de cliënten. We kwamen veel te weten over de mannen, die in het rehabilitatieproces zaten. De veranderingen die ik zag bij deze mannen inspireerde ons in het werk voor Bonus Pastor. Maar voor mij, denk ik, is het heel belangrijk dat ik de Waarheid hoorde spreken in het leven dat als een zaadje dat groeit. Niet alleen in het leven van de mannen en hun gezinnen, maar ook iets wat mij bijzonder inspireert.

Bonus Pastor is enorm succesvol en ik geloof dat dit komt door het samen te doen met God en dat Hij zijn waarheid doorgeeft in het werk van Bonus Pastor. Voor het eerst in mijn leven voelde ik passie in mijn werk. Ik vind het erg fijn om mij in te zetten voor het doel van Bonus Pastor. Ik zag de stichting in mijn tijd haar best doen om te overleven. Dit vooral in de opstartfase van de stichting. Voor iedere organisatie is het moeilijk om te gaan met veranderingen en de daarbij gepaarde financiële druk. Nu staat er een ´volwassen´ organisatie.

Mijn gebed voor hen is echter dat ze nooit falen om de hand van God in hun werk te blijven zien en dit doorgeven aan Roemenië. Ik bid ook dat de rehabilitatie steeds meer geintegreerd wordt in Ozd en de omgeving van het dorp. God roept ons niet om sommigen te dienen, maar allemaal in nederigheid. Ik zeg dit omdat ik weet dat ik veel geleerd heb van de eenvoud en vriendelijkheid van de mensen, met wie ik 3 jaar geleefd heb. Ik kwam om te dienen en ervoer dat ik gediend werd. Ik kwam om een missie te volbrengen en ik werd de missie. In de achterstand van Ozd zag ik een goede stichting, waar ik mijn gezin omheen kon bouwen. Door de afwezigheid van alle moderne rommel en verleidingen zag ik wat werkelijk belangrijk is in het leven.

Misschien lijkt het dat ik tegen modernisatie ben, maar dat is niet zo. Ik wens alleen dat de ´rekening´ bij ons gelegd wordt. Wij moeten de prijs betalen omdat onze maatschappij ons vooruit wil hebben zonder God en dat dit betekent dat we veel christelijke waarden inleveren. Misschien is de grootste tragedie dat in het westen de meeste mensen dit niet meer zien. We kwetsen anderen en onze oplossing is sneller te komen tot een oplossing in een verkeerde richting.

Dankzij mijn tijd in Ozd heb ik andere dingen gezien. Het opende mijn ogen en begreep Gods wegen beter. Lorraine en ik zeggen vaak: ‘We nemen Ozd mee naar huis in onze harten’. Hier in Nieuw Zeeland probeer ik niet te vergeten we wat we geleerd hebben. We zullen de mensen niet vergeten, die we hebben ontmoet. Ik denk dat we verstandigere ouders en een beter gezin zijn geworden, dankzij onze tijd bij jullie en wij danken God hiervoor.

Brendon Wheeler, New Zealand

Dank jullie Brendon en Lorraine, dat jullie bij ons waren!

Brendon en Lorraine Wheeler met hun vier kinderen kwamen in maart 2009, terug in Ozd. Joellah, de nicht van Lorraine vergezelde hen een paar weken. De familie Wheeler is van plan om in ieder geval een jaar te blijven. Brendon zal zich in Ozd met name bezig houden met voorbereiding en coördinatie van het vrijwilligerswerk. Ik was benieuwd naar hun verhaal. Waarom geeft deze familie hun comfortabele leven op om een tijd lang in een heel ander land te gaan werken? Een land wat zo anders is dan ze gewend zijn.

Brendon, kun je iets meer over jezelf vertellen?
Ik ben opgegroeid in Nieuw Zeeland. Getrouwd in 1991 met mijn “zondagschoolliefde”. Ik heb aan de universiteit in Nieuw Zeeland een opleiding gevolgd op het terrein van financiën. In 1998 naar Londen gegaan en daar aan de slag gegaan als bankier. In het jaar 2000 werd onze oudste zoon geboren. Nu hebben we vier jongens. In 2008 ben ik met bankieren gestopt omdat ik een andere invulling wilde geven aan mijn leven. We hebben toen besloten om ons huis te verhuren als inkomen om ons vrijwilligerswerk te financieren.

Wat was de reden om naar Roemenië te komen?
Toen ik een jaar of 35 was begon ik als het ware enigszins te ontwaken. Ik was eigenlijk een beetje gedesillusioneerd over mijn loopbaan als bankier. Ik kwam op een punt dat ik het gevoel had te hebben wat mijn hartje begeerde en was er niet gelukkig onder. Ik voelde dat er iets ontbrak in mijn leven. Ik besloot om uit te zoeken wat God met mijn leven wilde. Ik begon te zoeken naar meer immateriële resultaten. Ik besloot te stoppen met mijn baan, die er op gericht was om rijke mensen nog rijker te maken. Eigenlijk wilde ik starten met God te dienen op manier dan ook. Ik bad tot God om mij te helpen. In deze periode hoorde ik van het werk van Bonus Pastor, het voelde goed en ik besloot mijn gevoel te volgen.

Waarom koos je voor Bonus Pastor als plek om God te dienen?
We hebben op verschillende momenten Bonus Pastor geholpen, ook door de contacten met Paul Jansen. We hebben dit gedaan omdat we ons geroepen voelden. Tegelijkertijd wilden we dichter bij het werk van Bonus Pastor staan. Daarom, toen de mogelijkheid zich voordeed, was vrijwilligerswerk voor Bonus Pastor voor ons de vervulling van onze wens. Ik werk nu als coördinator vrijwilligerswerk. Zowel in voorbereiding als daadwerkelijk in de praktijk probeer ik de teams van vrijwilligers te ondersteunen. Daarnaast help ik bij allerlei klussen die nodig zijn.

Het leven in Roemenië is zo anders dan ons leven in Londen. De verschillen zijn enorm. Leven in een dorpje als Ozd is soms moeilijk. Het thuis les geven aan onze kinderen is niet eenvoudig. Het boerenwerk pakte ik weer makkelijker op als ik gedacht had. Meehelpen om mensen weer een beter leven te geven geeft ons als familie, een blij en dankbaar gevoel.

Wat is het moeilijkste deel van je werk?
Mijn vrouw en ik zijn nu 10 jaar weg uit Nieuw Zeeland en onze kinderen kennen hun grootouders niet echt. Ik vraag me vaak af of ik de goede dingen doe voor mijn gezin. Als gezin zijn we sterker naar elkaar toegegroeid, maar soms vraag ik me af of ik mijn kinderen niet teveel onthoud; bijv. vrienden en hobby`s. We worden als gezin rijk gezegend, maar missen soms best onze vrienden en familie.

Taal en cultuurverschillen?
Je doet zo goed mogelijk je best. probeer de taal te leren en niet te oordelen over de mensen. In het westen zijn we erg gedreven om zaken zo efficiënt mogelijk uit te voeren. Het is niet juist om dan maar plotsklaps tegen hen te zeggen; “je moet het ook op deze manier doen”. En dat alleen omdat jij denkt dat dit beter is. Probeer ook van hun manier van leven te leren.

Waarom is het voor jou belangrijk om vrijwilligerswerk te doen?
Jarenlang heb ik alleen voor mezelf gewerkt en voor mijn eigen doelen. Zoals de meeste mensen werkte ik voor het geld, wat ik vervolgens ook weer ten gunste van mijzelf uit kon geven. Er schuilen twee dingen in. Ten eerste heeft op deze manier het werk geen doel, het dient hooguit om een leefstijl te bekostigen. Ten tweede, deze levensstijl dient alleen mij. Vrijwilligerwerk haalt je uit beide aspecten. Je werkt niet meer voor geld en beinvloed automatisch je stijl van leven. Je dient andere doelen in je leven.

Je bent nu voor de tweede keer als vrijwilliger in Roemenië, opnieuw bij BPF. Wat bracht je er toe om opnieuw naar deze organisatie te gaan?
Ik houd van het werk van BPF doet. De vorige keer zag ik met eigen ogen wat er kan veranderen in het leven van mensen. Hoe ze binnen kwamen en hoe ze weer vertrokken. Ik voelde heel sterk dat het werken met en voor verslaafden belangrijk is. Het is ondergewaardeerd en kent weinig betrokkenheid vanuit de maatschappij. Ik had ervaring met verslavingen binnen mijn familie en zag de verschrikkelijke gevolgen er van. Ik help er graag aan mee dat deze dingen in andere families niet voorkomen.

Hoe lang willen jullie blijven?
We denken zelf aan ongeveer een jaar. Dit hangt van verschillende zaken af. Ons plan nu is om er gewoon te zijn en te helpen.

Wat zou je graag willen veranderen binnen BPF?
Mijn focus is niet direct gericht op BPF als totaal, daar kan ik dus moeilijk iets over zeggen. Ik zou wel graag in en rond Ozd iets veranderd zien. Ten eerste het kasteel. Het zou mooi zijn als we daar enkele toiletten en douches konden maken voor de vrijwilligersteams. Ook een werkplaats en bergplaats voor fietsen wil ik graag realiseren. Zo zijn er meerdere grote en kleine dingen te noemen. Het hangt natuurlijk altijd af van tijd en vooral de beschikbaarheid van financiële middelen hier voor.

Speech bij het afscheid. Uit de speech die Brendon hield in de kerk bij hun afscheid in Londen willen we u graag enkele citaten meegeven.

“Er is me vaak gevraagd, waarom ik dit doe? Terwijl men mij aankeek alsof ik gek geworden was. In mijn beleving geef ik niets op. We bevinden ons in een gezegende situatie”

“Het lijkt wel een beetje op een spirituele bungee jump. Twijfel. Aan de andere kant doe je inspiratie en vertrouwen op doordat vele anderen dit al voor jou gedaan hebben.”